Ο Κώστας Πλέσσας γεννήθηκε το 1975 στη Ζάκυνθο όπου σήμερα ζει και εργάζεται. Σπούδασε ζωγραφική στην Α.Σ.Κ.Τ. (εργαστήριο Χρόνη Μπότσογλου) από την οποία αποφοίτησε το 1999 με άριστα. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Middlesex του Λονδίνου (2001-2002) με υποτροφία του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης.

Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, αναφέρονται ενδεικτικά: «4 ματιές» στην Πινακοθήκη των Εκδόσεων Μπιλιέτο στην Παιανία, «Έβδομη Συνάντηση Καλλιτεχνών» στο Διδυμότειχο (2000), «Disco» του Quays Arts Center στη Νήσο Γουάιτ της Αγγλίας (2003), «Urban Arts» στο Μπρίξτον του Λονδίνου και στα «Fine Rooms» της Royal Academy of Arts του Λονδίνου (2004), «60 Χρόνια Ελληνικής Παραστατικής Ζωγραφικής» στο Μουσείο Φρυσίρα (2004), «60 Χρόνια μετά…» στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων (2005), «5ο Φεστιβάλ Τέχνης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» στη CheapArt της Αθήνας (2006).

Ο Κώστας Πλέσσας, ζωγράφος απο τους νέους και πιο σημαντικούς, παρουσίασε έργα του, της ενότητας »Ανθρώπινες Σχέσεις», πέρυσι το καλοκαίρι στην Κρύπτη.  Μερικά απ’ αυτά, σας τα παρουσιάζουμε παρακάτω. Το σημείωμα που ακολουθεί, για την δουλειά του Κώστα,  είναι της Κατερίνας Δεμέτη απο το φυλλάδιο που συνόδευσε την έκθεση του, στην Κρύπτη:

«Πρώτα γεννήθηκαν οι μορφές του. Μορφές αυτόνομες, πικραμένες, σαρκαστικές, όμορφες, άσχημες, αγγελικές, με τη δική τους εσωτερική ζωή και άποψη για τον κόσμο. Τις βλέπουμε μέσα στις σπουδές, τα τοπία, τις νεκρές φύσεις, τα «πρόσωπα». Τις βλέπουμε να ζωντανεύουν μέσα από χρωματιστά μολύβια, κολάζ, λάδια, ακρυλικά και μικτές τεχνικές. Τις συναντάμε στη Ζάκυνθο, στην Αθήνα, στο Λονδίνο και ξανά στη Ζάκυνθο.

Μετά οι μορφές του σχετίστηκαν μεταξύ τους: μίλησαν, επικοινώνησαν, αγκαλιάστηκαν, μάλωσαν, αγαπήθηκαν…

Έτσι τις βλέπουμε σήμερα, αποτυπωμένες σε «Ανθρώπινες Σχέσεις», που είναι το θέμα της φετινής έκθεσης του, στην ΚΡΥΠΤΗ.

Γιατί ο Κώστας Πλέσσας καταφέρνει και βγάζει στα έργα του την εσωτερική ζωή των μορφών του, εκφραστικά και απροκάλυπτα, χωρίς φόβο και πάθος. Τολμάει και δημιουργεί έργα, είναι φέτες ζωής, χωρίς να έχει την ανάγκη μας να τα κρίνουμε. Αντίθετα μας επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά μέσα στις ζωές των μορφών του, που ζουν και λειτουργούν αυθύπαρκτα, ανεξάρτητα από τη δική μας εμπειρία ζωής.

Τα έργα του είναι παράξενα και ζωντανά, που για να φωτιστούν θέλουν το πιο πλακάτο κόκκινο που υπάρχει, τι πιο φλογώδες πορτοκαλί, το πιο βαθύ μπλε, με άλλα λόγια, το χρώμα που ζει μέσα στις πιο βαθιές εικόνες του μυαλού μας.

Αλλά και οι ανθρώπινες σχέσεις αυτό το χαρακτηριστικό της μοναδικότητας και της αδυναμίας αντιληπτικότητας από τους πολλούς δεν έχουν ;

Ποιος ξέρει, ίσως βλέποντας τα έργα του Κώστα Πλέσσα να βρούμε κομμάτια από τη δική μας ζωή. Αρκεί να έχουμε το θάρρος, να τα «κοιτάξουμε» και όχι να τα «δούμε». Ίσως τότε μπορέσουμε «να δούμε» και τις δικές μας, τις προσωπικές σχέσεις…»