Σαν καλή ζακυνθινιά, σκορπίζομαι στους θερινούς ανέμους της τουριστικής περιόδου και αναμένω κάθε χρόνο εναγωνίως τα πρωτοβρόχια για να συμμαζέψω την οικογένειά μου και να κατεβάσω ταχύτητα, για να βγάλω το χειμώνα. Η ελπίδα που με τρέφει, εμένα και πολλούς άλλους, ακούει στο όνομα “διακοπές”. Όλο το καλοκαίρι λέω “υπομονή, θα πας διακοπές τον Οκτώβρη και θα ξεκουραστείς”. Κι όταν πιάνει Σεπτέμβρης, αρχίζω και αφιερώνω τον χρόνο μου στην αναζήτηση του προορισμού.

Έτσι κι εφέτος λοιπόν, στα πλαίσια της αναζήτησης του ελπιδοφόρου προορισμού, ο κλήρος έπεσε στη Μεσόγειο. Ψάξε από εδώ, ρώτα από ’κει’κει, πάρθηκε η απόφαση: Πάμε Σικελία! Γιατί; Γιατί είναι κοντά, γιατί είναι μεγάλο νησί, γιατί έχει πολλά πράγματα να δεις και γιατί όπως και να το κάνεις, είναι Ευρώπη. Δεν κινδυνεύεις να πάθεις καμιακαμία ασθένεια των ταξιδιωτών – -όπως πάθαμε πέρυσι στην Αίγυπτο και τρέχαμε και δεν φτάναμε –- αλλά και να πάθεις, δεν θα τρομοκρατηθείς. Λογικά σκεπτόμενος.

Κανόνισα τα πάντα μέσω διαδικτύου. Έκλεισα αεροπορικά εισιτήρια και ξενοδοχείο με θέα στη θάλασσα, στην στη Κατάνη, η οποία βρίσκεται στο μέσο της ανατολικής ακτής του νησιού και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σικελίας, μετά την πρωτεύουσα Παλέρμο. Να επισημάνω δε, πως οι τιμές των παραπάνω υπηρεσιών, είναι χαμηλότερες στο διαδίκτυο απ’ από ότι σε ένα ταξιδιωτικό πρακτορείο. Το γιατί δεν το ξέρω, αλλά δεν έχει και σημασία.

Κι ήρθε η μέρα της αναχώρησης! Σηκωθήκαμε από τα χαράματα για να φύγουμε με το πλοίο των 5:.30, ώστε να προλάβουμε την πτήση μας που θα έφευγε στις 12:.45 το μεσημέρι για Κατάνη, μέσω Ρώμης, με την Alitalia. Με κάτι μικρές καθυστερήσεις, καταφέραμε να φτάσουμε στις 4:.30, τοπική ώρα, στη Σικελία και μετά από λίγο στο ξενοδοχείο μας. Πολλά περιθώρια για βόλτες δεν υπήρχαν, λόγω κούρασης, αλλά είχαμε μπροστά μας οχτώ μέρες για να δούμε ό,τι περισσότερο γινόταν.

Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να καταγράψω το πρόγραμμα κάθε ημέρας ξεχωριστά. Θα ήταν βαρετό. Προτιμώ να περιγράψω τα συναισθήματα που μου δημιούργησε αυτό το ταξίδι, σε σχέση με αυτά που είδα, άκουσα, γεύτηκα και τις εικόνες, όπως αυτές μου έρχονται στο μυαλό, μάλλον με σειρά συναισθηματικής αξίας.

Η Σικελία είναι πολύ, πολύ όμορφη! Δεν ξέρω κάποιον που να έχει πάει και να έχει αντίθετη άποψη. Είναι και τεράστια. Πρέπει να μείνεις καιρό για να την γυρίσεις όλη ή να αποφασίσεις να πας με αυτοκίνητο – -πράγμα όχι δύσκολο –- και να μένεις κάθε μέρα σε άλλο μέρος. Σε διαφορετική περίπτωση, είναι δύσκολο να μένεις για παράδειγμα στην Κατάνη και να επισκέπτεσαι μέρη που βρίσκονται 400 χιλιόμετρα μακριά, για να ξαναγυρίσεις το βράδυ στο κατάλυμά σου. Κι ας είναι πολύ καλό το οδικό δίκτυο. Η Σικελία επίσης, διαθέτει πολύ καλό σιδηροδρομικό δίκτυο, γι’ αυτούς που αγαπούν τα τρένα.

Δυσκολευτήκαμε κάπως να βρούμε αυτοκίνητο για να νοικιάσουμε. Μετάνοιωσα που αναθεματίζω τα δικά μας γραφεία RENT-A-CAR γραφεία. Στη Σικελία, τα περισσότερα γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων βρίσκονται μέσα στο αεροδρόμιο. Με μεγάλη προσπάθεια από τον ευγενικό υπεύθυνο της υποδοχής του ξενοδοχείου μας, καταφέραμε μετά από δυο μέρες αναζήτησης να έχουμε διαθέσιμο αυτοκίνητο για τρεις μέρες, με παραλαβή και παράδοση στο κατάλυμά μας.

Τις τρεις αυτές μέρες, καταφέραμε να δούμε μόνο την ανατολική πλευρά του νησιού, από τη ΜεσσίναΜεσίνα (Μεσσήνη) μέχρι τη Συρακούζα (Συρακούσαι), συμπεριλαμβανομένης και της περιοχής του ηφαιστείου της Αίτνας. Δεν ήταν και λίγα, αλλά όχι και πολλά. Αυτά βέβαια, είναι σχετικά με τις αντοχές του καθενός.

Το φυσικό τοπίο της, θυμίζει έντονα Πελοπόννησο και Επτάνησα. Το κλίμα είναι ίδιο και ευνοεί όλων των ειδών τις καλλιέργειες. Είδαμε τεράστιες εκτάσεις με ελαιώνες και οπωροφόρα δέντρα. Αμπέλια και μπουκαμβίλιες. Πολλές μπουκαμβίλιες, ακόμα και στους αυτοκινητόδρομους. Η θάλασσα γαλαζοπράσινη, μεσογειακή και ζεστή. Παραλίες πλατιές, με άμμο ή βότσαλο. Παραλίες κυρίως ιδιωτικές, με αναρίθμητα lido το ένα δίπλα στο άλλο. Οι προσβάσεις για το κοινό, ανάμεσα στα lido, λιγοστές και φυσικά δεν μπορείς να σταθείς πουθενά αν δεν έχεις κουβαλήσει μαζί σου ομπρέλες και τα σχετικά. Από την άλλη, τον Οκτώβρη που πήγαμε εμείς, τα lido δεν λειτουργούν και η παραλία δίνει την εντύπωση της ερήμωσης, κάτι σαν το δικό μας Λαγανά όταν φεύγουν οι τουρίστες. Παρόλα αυτά, βουτήξαμε στα όμορφα νερά και ήταν πραγματικά απολαυστικά!

Η Κατάνη, ή Κατάνια αν προτιμάτε (πρωτεύουσα της Provincia di Catania)) , είναι μια μεγάλη πόλη χτισμένη στους πρόποδες της Αίτνας και δίπλα στη θάλασσα του Ιονίου Πελάγους – -όπως οι ίδιοι το αποκαλούν –- από Χαλκιδείς της Νάξου της Σικελίας. Όλη η επαρχία έχει πάνω από 1.000.000 κατοίκους και η οικονομία της στηρίζεται στον αγροτικό τομέα, στον τουρισμό, τη ναυτιλίαναυτηλία και την αλιεία.

Είναι ιδανική πόλη για περπάτημα, όλες τις ώρες της μέρας. Πανέμορφα – -μπαρόκ κυρίως – κτίρια- κτήρια στο ιστορικό της κέντρο, ωραίες πλατείες, πάρκα, μεγαλοπρεπείς ναοί, εκατοντάδες καταστήματα στην Via Etna – -και όχι μόνο –- και αναρίθμητα wine bar με ωραίες μουσικές, άνετο κόσμο και υπέροχα κρασιά. Τα σισιλιάνικα κρασιά είναι εξαιρετικά!

Η πόλη έχει έντονη νυχτερινή ζωή και μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα. Σημαντικό δε, πως νοιώθαμε ασφαλείς κι ας γινόταν πανικός. Εντυπωσιακή και η παρουσία ειδικών μηχανημάτων μέσα στις τουαλέτες που με ένα κέρμα των 2 ευρώ, σου έκαναν alco-test. Να ξέρεις που βρίσκεσαι βρε αδερφέ, να μην στο αποκαλύψει ο τροχονόμος που θα σε σταματήσει για έλεγχο!

ΥπάρχειΥπάχει έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα, ακόμα και στον αυτοκινητόδρομο που περνάει περιφερειακά της Κατάνιας αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα στάθμευσης. ΠώςΠως; Όχι, δεν υπάρχουν δημόσια πάρκινγκ που συντελούν, υπάρχει η μαφία!Μαφία! Μπορεί να ακούγεται εντελώς παράλογο, αλλά εύκολα μπορείτε να το διαπιστώσετε αν κατεβείτε στο κέντρο με το αυτοκίνητο και κόψετε λίγο ταχύτητα για να αναζητήσετε θέση για παρκάρισμα. Ανά 50 μέτρα, διάφοροι «περίεργοι» τύποι, φυλάνε τέτοιες θέσεις. Με το που θα σας δουν να κόβετε ταχύτητα, θα προθυμοποιηθούν να σας βοηθήσουν. Μην ανησυχείτε! Με 1-2 ευρώ, θα σας φυλάνε το αυτοκίνητο όσο εσείς θα πίνετε τους καφέδες σας ή θα βολτάρετε στη πόλη. Οι κύριοι αυτοί, επιτελούν κοινωνικό έργο!

Μιας και μίλησα για καφέ, να σας πληροφορήσω πως ο ακριβότερος καφές που ήπιαμε, κόστισε 2 ευρώ. Στον δρόμο, ένα εσπρεσσάκι στα γρήγορα κοστίζει 60 λεπτά και είναι καλός καφές, όχι ξέπλυμα! Αντιθέτως, ένα πακέτο τσιγάρα κοστίζει 4,30 ευρώ. Να λέμε και τα καλά…

Από την Piazza Duomo (σε όλες τις ιταλικές πόλεις θα βρεις μια πλατεία με καθεδρικό ναό), υπάρχει τουριστικό τρενάκι – -σαν το δικό μας –- που κάνει μια ωραία διαδρομή και μπορεί κανείς να δει όλα τα σημαντικά αξιοθέατα της πόλης, όπως το Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο αλλά και το Ρωμαϊκό Θέατρο. Κουνάει λίγο, γιατί οι πλάκες της παλιάς πόλης δεν είναι σε επίπεδοευθεία, λόγω παλαιότητας, αλλά αξίζει τον πόνο της μέσης!

Η πρόσοψη του καθεδρικού ναού, είναι έργο του σπουδαίου Βακαρίνι και στο εσωτερικό του, βρίσκεται ο τάφος του κατανέζου συνθέτη Βιντσέντσο Μπελίνι. Σε εμάς, πολύ γνωστός κυρίως από το έργο του «Νόρμα», που έχει ερμηνεύσει μοναδικά η δική μας Μαρία Κάλλας. Στον συνθέτη έχει επίσης, έχει αφιερωθεί το Δημοτικό Θέατρο (όπερα) στην Piazza Stesicoro. Μείναμε άφωνοι με την ομορφιά του κτιρίουκτηρίου αυτού. Ανατολικά του κτιρίουκτηρίου της Όπερας με την ξακουστή ακουστική, περνάει μια στοά που οδηγεί σε μια οδό που φέρει το όνομα της Μαρίας Κάλλας. Φόρος τιμής στη στην μεγάλη σοπράνο. Αναρωτήθηκα αν υπάρχει και στην Ελλάδα, οδός με το όνομά της….

Άλλο ένα έργο του Βακαρίνι, «Η κρήνη του Ελέφαντα» (fontana dell’ elefante), το οποίο είναι και το σήμα κατατεθέν της Κατάνιας, βρίσκεται στο κέντρο της Piazza Duomo. Το γλυπτό είναι φτιαγμένο από ηφαιστειογενήηφαιστιογενή λάβα και πάνω στον ελέφαντα είναι τοποθετημένος ένας αιγυπτιακός οβελίσκος, από ροζ γρανίτη.

Δίπλα ακριβώς από την πλατεία αυτή, βρίσκεται η κεντρική ψαραγορά. Πρέπει κανείς να την επισκεφθεί για να δει ό,τι ψάρι και ό,τι θαλασσινό μπορεί να φανταστεί! Στα στενάκια γύρω από την ψαραγορά, δεκάδες χασάπικα, μανάβικα και ντελικατέσσεν. Όλα τα τοπικά προϊόντα, σε πολύ καλές τιμές.

Όποιος πάει στη Σικελία, πρέπει οπωσδήποτε να φάει πιάτα με θαλασσινά. Είναι αξέχαστη εμπειρία! Στα κρεατικά δεν είναι και τόσο καλοί, αλλά όχι και κακοί. Τα θαλασσινά όμως, είναι απλά αξεπέραστα! Κι ας μην κοκορευόμαστε ότι ξέρουμε να τα μαγειρεύουμε σωστά, αν δεν έχουμε πρώτα γευτεί αυτά! Επίσης, είναι πάρα πολύ πρόθυμοι οι Σικελοί, να σου δώσουν οδηγίες και συνταγές, χωρίς να κρατάνε μυστικά.

Στην ίδια περιοχή, στην Piazza UniversitàUniversita (Πλατεία Πανεπιστημίου), Σάββατο βράδυ είχαμε την τύχη να απολαύσουμε ένα ιδιαίτερο θέαμα. Εκδήλωση διοργανωμένη από το Πανεπιστήμιο. Μια εξαιρετική βιολίστρια ερμήνευσε γνωστά έργα Ιταλών –-βεβαίως –- συνθετών, ενώ πάνω στο κτίριοκτήριο του Πανεπιστημίου, παρουσιάζονταν έργα του Καραβάτζο, ο οποίος είχε περάσει ένα μέρος της ζωής του στην πόλη αφήνοντας εκεί μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του, από ειδικούς προβολείς, που είχαν τοποθετηθεί στη πλατεία. Μαγεία!

Το τεράστιο λιμάνι της, φιλοξενεί εμπορικά κυρίως πλοία και κρουαζιερόπλοια. Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και πάω παρακάτω, αν και μπορώ να γράφω ώρες για την Κατάνια.

Η περιοχή της Αίτνας, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, και όχι μόνο λόγω του ίδιου του ηφαιστείου, που ως το υψηλότερο ενεργό της Ευρώπης, είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Πιο σημαντικό για εμένα ήταν ότι μέχρι το ύψος των 3000 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, πάνω στην παλιά λάβα, μπορεί κανείς να δει πλούσια βλάστηση, αποτελούμενη από χιλιάδες αγριοκαστανιές, έλατα, αγριολούλουδα, αμπέλια, μανιτάρια κ.ά.

Το χειμώνα λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο, για τους λάτρεις των χειμερινών σπορ, όπου μπορεί κανείς να φτάσει με τελεφερίκ (στα 2.900 μέτρα). Οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, η θέα από το Παρατηρητήριο είναι μοναδική και ιδίως το βράδυ που μπορείς να δεις τη λάβα μέσα στοστον Μεγάλο Κρατήρα. Η θέα καλύπτει όλη την περιοχή, από τις ακτές της Καλαβρίας, στο «πόδι» της Ιταλίας που βρίσκεται ακριβώς απέναντι και τις Αιολίδες Νήσους, έως τη Συρακούζα και το Άτσι Καστέλο.

Εκεί που βρίσκονται τα τελεφερίκ, υπάρχουν καφετέριες και διάφορα μαγαζάκια με σουβενίρ και ο Κρατήρας Σιλβέστρι που είναι ανενεργός και εύκολα προσβάσιμος σε όλους. Υπάρχουν και εκατομμύρια πασχαλίτσες. Δεν ξέρω ποιο στοιχείο τιςτης μαγνητίζει τόσο, αλλά είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πλήθος τους. Δεν υπάρχει περίπτωση να περπατήσεις χωρίς να τις πατήσεις. Βρίσκονται παντού! Ακόμα και πάνω στα σουβενίρ των καταστημάτων. Μερικές τρύπωσαν μέσα στο νοικιασμένο μας αυτοκίνητο και τιςτης κουβαλάγαμε κοντά μας μέχρι τη στιγμή που το παραδώσαμε.

Στο κατέβασμα από την Αίτνα, βγήκε μέσα από τις καστανιές δειλά – δειλά ένα αλεπουδάκι. Φαινόταν εξοικειωμένο με την κίνηση και στάθηκε να το φωτογραφίσουμε καθώς έψαχνε μέσα σε σκουπίδια για τροφή. Είναι λυπηρό να βλέπεις σε ένα τέτοιο τοπίο, τόσο σκουπίδι συγκεντρωμένο στα σημεία στάθμευσης βεβαίως. Οι κάδοι παραδίπλα, άδειοι φυσικά! Αυτό για να μην λέμε πως μόνο ο τόπος μας βρωμάει και ζεύει…

Τα χωριά στους πρόποδες της Αίτνας είναι μικρά και όμορφα. Με παραδοσιακό χρώμα και περίτεχνες, εκκλησίες. Νοιώσαμε πολύ οικεία.

Η διαδρομή από την Κατάνια, μέχρι τη ΜεσσίναΜεσίνα είναι από τις ωραιότερες που έχω δει στη ζωή μου. Υπάρχει ο αυτοκινητόδρομος που πάει σχεδόν παραλιακά, δίπλα του η σιδηροδρομική γραμμή και από κάτω προς τη θάλασσα, η εθνική οδός. Η εθνική είναι ο πιο μακρύς δρόμος, γιατί περνάει μέσα από όλες τις παραλιακές πόλεις, αλλά και ο η πιο ενδιαφέρων.ενδιαφέρουσα. Οι μικρές παραλιακές πόλεις, που γι’ αυτούς είναι χωριά, είναι μεγαλύτερες ή ίσες με τη δική μας Χώρα. Σε όλες βλέπεις περιποιημένα σπίτια, όμορφα παραδοσιακά κτίριακτήρια και διακοσμητικά κεραμικά. Η Σικελία έχει παράδοση στα κεραμικά. Διακοσμούν με αυτά διάφορα σημεία των σπιτιών τους. Ιδιαίτερα ήταν τα κεραμικά κεφάλια, ζωγραφισμένα στο χέρι, τα οποία γίνονταν γλάστρες με γεράνια και κάκτους. Τα περισσότερα από αυτά, απεικόνιζαν πειρατές (αλιτζερίνους).

Πολύ όμορφη σε αυτή τη διαδρομή, η Ακτή των Κυκλώπων (Riviera dei Ciclopi). Ο μύθος λέει πως τα βράχια που στέκονται όρθια μέσα στη θάλασσα, εκτοξεύθηκαν από τον Πολύφημο κατά του Οδυσσέα. Όλη η περιοχή είναι ιδιαίτερα τουριστική, με οργανωμένες παραλίες (lido) και πολλά ξενοδοχεία στην Άτσι Τρέτσα και στο Άτσι Καστέλο με το υπέροχο κάστρο της Νορμανδικής Εποχής. ΌμορφαΌμορφο επίσης, στην περιοχή, το Κάπο Μουλίνι και Σάντα Μαρία Λα Σκάλα με το Σπήλαιο των Περιστεριών.

Στην ίδια διαδρομή, αρκετά χιλιόμετρα πιο πάνω, κοντά στον κόλπο της Ταορμίνα (του Ταυρομενίου (Taormina), βρίσκεται η πανέμορφη Νάξος (Giardini Naxos). Η γνωστή αυτή αρχαία ελληνική αποικία από την οποία διασώζονται κάποια ερείπια μόνο από τείχη και ένας ναός που μάλλον ήταν αφιερωμένος στην θεά Αφροδίτη. Στο αρχαιολογικό της μουσείο, φυλάσσονται όλα τα ευρήματα από τις ανασκαφές στην περιοχή.

Και μετά φτάνεις στην Ταορμίνα, παγκοσμίου φήμης τουριστικό θέρετρο, και όχι άδικα! Διάφοροι πολιτισμοί συναντιώνταισυναντιόνται εδώ, με ιδιαίτερη την παρουσία του ελληνικού, που κληροδότησε στην όμορφη πόλη ένα ιδιαίτερο θέατρο. Το Teatro Greco, θεωρείται το πιο σημαντικό αξιοθέατο του Ταυρομενίου και είναι, όχι μόνο για την πολιτιστική και ιστορική του αξία, αλλά και για την ιδιαιτερότητα της θέσης στην οποία είναι χτισμένο. Η πανοραμική θέα που προσφέρει περιγράφεται στους τουριστικούς οδηγούς ως , οι τουριστικοί οδηγοί λένε, πως είναι μια από τις ωραιότερες του τους κόσμου. Σαν ελληνίδα, δεν με εντυπωσιάζει το γεγονός, αφού όλα τα αρχαία ελληνικά θέατρα που γνωρίζω, είναι χτισμένα σε ιδιαίτερες τοποθεσίες με εντυπωσιακή θέα.

Η Ταορμίνα δεν είναι μια πόλη που μπορεί κανείς εύκολα να περιγράψει και ούτε κανείς εύκολα να την περπατήσει, αφού είναι χτισμένη πάνω σε ψηλούς και απότομους βράχους, δε διάφορα επίπεδα. Οι στενοί της δρόμοι θυμίζουν λαβύρινθο και η οδήγηση σε αυτούς είναι εφιάλτης! Καλύτερα να αφήσει κανείς κάπου – -όπου μπορέσει να βρει –- το αυτοκίνητό του και να προσπαθήσει με τα πόδια, από τα σκαλούνια που υπάρχουν σε διάφορα σημεία, να σκαρφαλώσει μέχρι το κάστρο στην μία κορυφή ή το θέατρο στην άλλη. Η Ταορμίνα είναι αδιαμφισβήτητα πόλη, για αθλητικούς τύπους!

Κάτω από την όμορφη πόλη, ο μαγευτικός κόλπος των Σειρηνών διακοσμείται από το μικρό νησάκι που ονομάζεται Ίζολα Μπέλλα (Isola Bella) και τους βράχους που κρύβουν τη Γαλάζια Σπηλιά (Grotta Azzurra) και θυμίζει αρκετά το δικό μας Γαλάζιο Σπήλαιο. Το Ίζολα Μπέλλα, ενώνεται με την παραλία από βότσαλο, με μια στενή λωρίδα γης, καλυμμένης κι αυτής με βότσαλο. Είναι επισκέψιμο συγκεκριμένες ώρες της ημέρας και για συγκεκριμένο αριθμό τουριστών. Η θάλασσα εκεί είναι γαλοζοπράσινη και καταπληκτική!

Μετά το κολύμπι, κι αν συνεχίσεις προς τα βόρεια, θα βρεις τη Μεσσίνα.Μεσίνα. Ο ομώνυμος όρμος είναι αυτός που χωρίζει τη Σικελία από την Καλαβρία, στις δυτικές ακτές της Ιταλίας. Το αρχαίο της όνομα ήταν Ζάγκλη, που σημαίνει «δρεπάνι» και χτίστηκε από Έλληνες θαλασσοπόρους τον 3ο π.Χ. αιώνα. Μεσσήνη μετονομάστηκε αργότερα και λίγο μετά, καταστράφηκε από τους Καρχηδόνιους. Την είσοδο του λιμανιού της διακοσμεί, ένα εντυπωσιακό άγαλμα της Παναγίας της Επιστολής που είναι και πολιούχος της. Στη βάση του αγάλματος υπάρχει η επιγραφή «vos et ipsam civitatem benedicimus» που θα πει: «ευλογημένοι να είστε εσείς και η πόλη σας». Σύμφωνα με την παράδοση, η φράση προέρχεται από την επιστολή που έστειλε η Παναγία στους κατοίκους.

Στην Piazza del Duomo της ΜεσσίναςΜεσίνας, εντυπωσιακή η μητρόπολη, αλλά και η Κρήνη του Ωρίωνα. Ένα σύνθετο γλυπτό που συμβολίζει τους ποταμούς, Τίβερη, Νείλο, Έβρο και ΚαμάροΚαμαρο.

Αυτά για τη ΜεσσίναΜεσίνα στο βορειο-ανατολικό άκρο της Σικελίας. Από την άλλη πλευρά, νότια κι ανατολικά, αξέχαστη θα μας μείνει για εμάς η Συρακούζα (Siracusa). Και πως να μην μείνει, αφού αποτελεί σημαντικό ιστορικό, αρχαιολογικό και πολιτιστικό κέντρο, διεθνώς. Ένα κράμα κι αυτή διαφόρωνδιάφορων πολιτισμών, που άφησαν τα σημάδια τους σε όλη τη Σικελία.

Τα δυο μεγάλα λιμάνια της, ενώνονται με ένα κανάλι που χωρίζει και το νησί Ορτίτζια (Ορτυγία) από την υπόλοιπη πόλη. Χιλιάδες καλλιεργημένα στρέμματα με καρυδιές, αμυγδαλιές, αμπέλια και εσπεριδοειδή, χαρακτηρίζουν την Συρακούζα. Ωστόσο, είναι εξαιρετικόςεξαιρετικά τουριστικός πόλος έλξης κι αυτή.

Το νησί της, Ορτίτζια, που σημαίνει ορτύκι –- λόγω του πλήθους των πτηνών αυτών που βρίσκονται στη περιοχή –- φιλοξενεί το ιστορικό κέντρο της πόλης. Παλαιότερα, ήταν ένα οχυρωμένο με τείχη φρούριο. Εντυπωσιακά τα ερείπια που έχουν διασωθεί από τον Ναό του Απόλλωνα.

Τουριστικά σκάφη, πηγαίνουν τους τουρίστες να δουν γύρω από το νησί, τα αξιοθέατα με ιστορικό και πολιτισμικό χαρακτήρα ή τις σπηλιές, στις ακτές βόρεια της πόλης. Προτιμήσαμε τητην διαδρομή για τιςτης σπηλιές. Αν δεν ζούσα στη Ζάκυνθο, θα μου έκαναν εντύπωση. Ήταν σαν μια περιήγηση στις δικές μας Γαλάζιες Σπηλιές, όμως κάπως υποδεέστερη. Εντυπωσιακοί όμως, οι σχηματισμοί των κοραλιών μέσα σε σπηλιά.

Πέρα από τις ακτές, στον αρχαιολογικό χώρο των Συρακουσών, που βρίσκεται στην παλιά συνοικία της Νεαπόλεως (Parco Archeologico), καλοδιατηρημένα τα αρχαία ερείπια των μνημείων της πόλης. Ο Βωμός του Ιέρωνα, λέγεται πως είναι ο πιο σημαντικός βωμός που διασώζεται μέχρι σήμερα, από την ελληνιστική περίοδο. Εντυπωσιακό το Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο και εδώ. Εξίσου εντυπωσιακή η θέα από το Θέατρο, που χτίστηκε εκεί τον 5ο πΧ. αιώνα, χωρητικότητας 15.000 θεατών. Πάνω από το θέατρο, στην πλάτη του θαρρείς, είναι σκαμμένη η σπηλιά του Νυμφαίου. Μια μεγάλη δεξαμενή στην οποία χύνονται τα νερά από έναν αγωγό του αρχαίου ελληνικού υδραγωγείου, σχηματίζουν έναν μικρό καταρράκτη.

Κάτω από το θέατρο, στα πόδια του, τα ΛατομείαΛατομείου του Παραδείσου (Latomia del Paradiso). Από εκεί, γινόταν η εξόρυξη ασβεστόλιθου για την κατασκευή κτιρίωνκτηρίων, τους ελληνιστικούς χρόνους. Ένα από αυτά ονομάζεται «Αυτί του Διονυσίου» και πήρε το όνομά του από το τεράστιο άνοιγμα στο βράχο που θυμίζει το σχήμα ανθρώπινου αυτιού. Ο μύθος λέει πως έχει εξαιρετική ακουστική και έτσι επέτρεπε στον τύραννο Διονύσιο τον Πρεσβύτερο, να ακούει τις συνομιλίες των αιχμαλώτων από τις μάχες,πολιτικών του εχθρών, για όσο διάστημα τους οποίους κρατούσε κλεισμένους εκεί. και να αποτρέπει τις εναντίον του συνωμοσίες.

Υποθέτω πως θα μπορούσα να γράψω αρκετές σελίδες ακόμα γι’ αυτό το ταξίδι αλλά τότε δεν θα ήταν άρθρο αλλά τουριστικός οδηγός, γι’ αυτό καλύτερα να το κλείσω κάπου εδώ. Η Σικελία είναι κούκλαεξαιρετικός τόπος, μην το πολυσκέφτεσαι, πήγαινε! Κι αν θέλεις καμιά συμβουλή, εδώ είμαι εγώ κι έχω αρκετή διάθεση να στη δώσω.

Συμβουλές προς ναυτιλλομένους:
- Να αποφύγεις την Alitalia. Στον γυρισμό είχε ώρες καθυστέρηση με αποτέλεσμα να χάσουμε την ανταπόκριση από Ρώμη για Αθήνα και να περάσουμε ολόκληρη μέρα μέσα στο Φιουμιτσίνο της Ρώμης.
- Μην ξεχάσεις να φας γλυκά! Υπέροχες γρανίτες, αφού αυτοί τις ανακάλυψαν και τις παρασκεύαζαν αρχικά με χιόνι από την Αίτνα. Κάνουν επίσης ωραίο μαντολάτο και σουμάδα. Πολλά γλυκά από αμυγδαλόψιχα με εντυπωσιακά σχήματα και γεύσεις. Δοκίμασε οπωσδήποτε αυτό που έχει σχήμα φραγκόσυκου!
- Αν είσαι από τους τύπους που χρησιμοποιούν ταξιδιωτικό οδηγό όπου πάνε, προμηθεύσου έναν πριν φύγεις για Σικελία. Στο Ελ. Βενιζέλος δεν βρήκα πουθενά τουριστικό οδηγό της Σικελίας σε καμία γλώσσα! Ούτε στην Σικελία βρήκα όμως, κάτι καλό.
- Δεν πειράζει αν δεν μιλάς ιταλικά. Μετά από δυο – τρεις μέρες, θα μιλάς χωρίς να το καταλαβαίνεις! Αρκεί που είσαι ζακυνθινός.

[Show as slideshow]

12►

Πηγές:
Η καλή μου μνήμη και το μικρό μου σημειωματάριο.